تملق از مردم وادار مىگردد ، در حالى كه حمد بر نعمت جز براى خدا روا نيست ، حتى اگر سؤال هم نكند همين كه به غير خدا طمع داشته باشد يعنى بخواهد كه ديگرى براى او كارى بكند و چيزى به او بدهد همين غفلت از خداست ، و منشأ اعمال زشت و بدبختىهاى دنيوى و اخروى و اخلاق ناپسند ، خداناشناسى است ، زيرا كسى كه خدا را مىشناسد مىداند كه « لا مؤثر في الوجود الا اللَّه » . بنابراين فقر مذموم آن است كه عواقب و پىآمدهاى بد ( پريشانى خاطر ، نداشتن فراغت براى مطالعه و تفكر و عبادت ، سؤال ، طمع به مال ديگران ، دزدى ، آلودگى دامن ، مدح و ذم بى جا از ديگران و . . . ) داشته باشد . در نهج البلاغة ( باب حكم ، 311 ) امام على ( ع ) به فرزند خود محمد ابن حنفيه مىفرمايد : « يا بنى انى اخاف عليك الفقر فاستعذ باللَّه منه ، فان الفقر منقصة للدين ، مدهشة للعقل ، داعية للمقت » . « پسرم ، بر تو از فقر مىترسم ، پس ، از آن به خدا پناه ببر كه فقر نقصان در دين و سرگردانى عقل و انگيزه اى براى دشمنى است » . م .